Annick for Kenya

Ouders van Annick Van Uytsel organiseren benefietevenement ten voordele van het Keniaanse dorp Lukore

Op 2 mei 2010 zal op het domein van de humaniora Zusters Van Voorzienigheid in Diest het evenement "Annick for Kenya" plaatsvinden. Tal van lokale artiesten, zoals Jasper Erkens, Guy Swinnen en Lilianne Saint-Pierre, zullen er hun beste beetje voorzetten. Doel is genoeg geld in te zamelen om een waterput te graven in het Keniaanse dorp Lukore.

Ongeveer drie jaar geleden sloeg het noodlot toe in Diest : de 18-jarige Annick Van Uytsel vertrekt naar een fuif in de buurt, om er nooit meer van terug te keren. Na een grootschalige zoekactie die zes dagen duurde, werd het meisje dood teruggevonden in het Albertkanaal in Lummen.
Een jaar later kreeg haar vader, Eddy Van Uytsel, de kans om in het kader van ontwikkelingssamenwerking naar Kenia te reizen, net zoals zijn dochter altijd al had willen doen. Tijdens zijn verblijf in Kenia bezocht Eddy een school met 430 leerlingen, waar een schrijnend tekort aan water was. Op dat moment ontstond bij hem het plan om op die plaats een waterput te boren. De organisatie "Annick for Kenya" was geboren. "Voor Annick was water iets fataals", staat er op de website http://www.annick-van-uytsel.be/ te lezen, "maar water is ook het begin van alle nieuw leven".

Toen hij weer in België was, liet vader Van Uytsel er geen gras over groeien. Op 3 mei 2009 vond de eerste actie ten voordele van Kenia plaats. Diest kwam uit zijn luie stoel en stapte mee in een solidariteitswandeling, om na afloop uit de bol te gaan op "Music for Kenya". 6 en 8 november datzelfde jaar wisten de bezielers van "Annick for Kenya" opnieuw mensen aan te spreken met een one-man cabaretshow van Hugo Symons. Op deze evenementen werd ongeveer € 63 000 ingezameld, waarmee men het leven van enkele honderden Kenianen een stuk aangenamer maakte. Er werd een waterput geboord, een handpomp geplaatst en een waterleiding aangelegd. Men kocht koeien aan, verscheepte ziekenhuismateriaal, een tandartsstoel, enkele computers en naaimachines.

Met de opbrengst van de komende editie van "Annick for Kenya" zal in Lukore de "Annick for Kenya School of Tailoring" (een naaischool) worden uitgebouwd. Hier zullen jonge meisjes die geen kans hebben gekregen om een degelijke opleiding te volgen, naailessen kunnen krijgen om achteraf in hun eigen onderhoud te kunnen voorzien. Dat er voor een naaischool gekozen wordt, is geen toeval : Annick volgde zelf een modeopleiding. Verder zullen er ook zonnepanelen geplaatst worden op het dak van de Mteza Primary School, zodat de intelligentste leerlingen ook na 18 uur nog les kunnen volgen, met het oog op hoger onderwijs. Ten slotte is men ook van plan de Mwangeau Primary School uit te breiden om meer ruimte te creëren. Voorlopig volgen de kinderen daar namelijk nog les in groepen van soms meer dan 100 leerlingen.

Later, als ik klein blijf

Wat wil je later worden, als je groot bent? De vraag lijkt ons te achtervolgen, hoe oud we ook worden. Waarom? Oom en tante vragen het misschien om zeker te zijn dat neef Jan niet eeuwig in de schaduw van uw aanzienlijk groter potentieel zal moeten leven. En oma? Die vraagt het om te weten of ze haar vriendinnen en medegrootmoeders kan verslaan in een rondje "mijn kleinkind hè...!". Allemaal hopen ze Mariette te kunnen overtreffen met haar kleinzoon die ingenieur/hartchirurg/advocaat gaat worden. Later, als hij groot is.

Uiteraard maakt een kleinkind dat journalist gaat worden diepe indruk. Stel u toch eens voor, een mediafiguur! "Dan gaan we u op den televies zien!" Nee, grootmoe, niets is zeker. Misschien wil ik wel achter de schermen werken. Of wie weet wil ik, godbetert, helemaal niets met TV te maken hebben.

Ik zeg "misschien" en "wie weet" omdat ik in alle eerlijkheid moet toegeven dat ik geen flauw benul heb welke kant ik wil uitgaan. Ik weet wel wàt ik wil doen, maar op welke manier ik het wil doen, blijft nog maar de vraag. Ik wil verhalen vertellen en mensen verbazen. Want verbazing, zo lijkt het, is iets waar niemand nog naar streeft. Vertrouwde omgeving is OK. Wat ik niet zie, kan me niet uit mijn lood slaan. Zeer juist, maar o zo bekrompen en kortzichtig. We nemen beter een voorbeeld aan Alice. U weet wel, die van Wonderland. Zij ging wel op verkenning, en intussen weet iedereen wel waar ze toen terecht kwam. De bizarre situaties en dubieuze individuen die deze jongedame op haar pad kruiste, spreken al bijna twee decennia tot mijn verbeelding. Mezelf met tonnen kinderlijk enthousiasme op de wereld storten, met mensen praten die waanzinnige dingen hebben meegemaakt, op plaatsen komen die ik met moeite kan beschrijven en me verwonderen over elk klein detail ; dàt wil ik later doen. En dan, als ik eindelijk bekomen ben van alle gekte, mijn verhalen aan de mensheid vertellen, zodat ik misschien, als ik héél veel geluk heb, toch nog eens iemand vol verwondering naar de wereld kan laten kijken. Want de wereld is mijn Wonderland.