Krachtpatsers en krokodillentranen

De voorbije weken heb ik, en met mij vele anderen, het beste van mezelf gegeven op organisatorisch gebied. Ik heb me in allerlei bochten gewrongen om ervoor te zorgen dat ik elke WK wedstrijd van onze teergeliefde Noorderburen kon volgen. Uiteraard moest de dagindeling ook aangepast worden aan alle andere wedstrijden die gespeeld werden, in de naam van "research". Het was van vitaal belang om mogelijke tegenstanders van het Nederlands elftal te analyseren, kansen in te schatten, achtergrond informatie te krijgen,... Niet dat ik een voetbalfanaat ben, in tegendeel zelfs, maar het WK voetbal is zo een van die evenementen waar de sport tot een hoger niveau wordt getild. Dacht ik.
Vanaf de allereerste wedstrijd was de toon gezet. Er komt een bende afgetrainde "studs" het plein opjoggen, die er stuk voor stuk uitzien alsof ze de zwaarse orkaan kunnen doorstaan, zonder ook maar hun evenwicht te verliezen. Allemaal hebben ze een blik in hun ogen die zegt "ik ben een beest". Veelbelovende vooruitzichten. Maar dan komt het. Mister Muscle schopt de bal naar Gespierde Gozer, maar o jee, daar komt Brede Bast van de tegenstanders aangelopen! Wat volgt is een aanraking van, excusez-moi le mot, kust-mijn-kloten, en daar ligt Gespierde Gozer op de grond te janken. Hij grijpt naar zijn hoofd, schreeuwt moord en brand, kijkt vanuit zijn ooghoeken naar de scheidsrechter die, uiteraard, de eerste gele kaart van de wedstrijd trekt. "Ja, ja, dat ziet er uit als een schedelfractuur!"
Dan is het tijd voor de zogenaamde "super slomo", waarin we duidelijk zien dat Gespierde Gozer een tik, nauwelijks het woord waardig, tegen zijn bovenbeen heeft gekregen. Niet eens in de buurt van zijn hersenpan, dus.

Zien, analyseren, evalueren en klasseren onder de noemer "shit that grinds my gears".
Doorheen heel het WK heb ik me afgevraagd of het hier wel degelijk over het wereldkampioenschap voetbal ging of een wereldwijde auditie voor drama-acteurs. De krachtpatsers vielen bij bosjes neer, huilden tranen met tuiten om vervolgens, nadat de scheidsrechter van dienst (onterecht) een overtreding had gefloten, recht te springen en opnieuw een halve marathon te gaan lopen. Als de scheids in zo'n geval toch niet floot, wat raar of zelden het geval was, werd hij omsingeld door een elftal van zwetende bodybuilders die tegen hem stonden te schreeuwen alsof hun leven ervan afhing.

Dan rijst bij mij de vraag of voetbal nog wel om het voetbal draait. Misschien moeten we het omdopen tot "siervallen" of "synchroonstruikelen". We zouden natuurlijk ook alleen maar echte knapperds kunnen laten spelen, om de aandacht van het spel af te leiden. Voor hun schoon ogen zou ik wel opnieuw kijken...